ΑΝΤΙ ΡΥΠΟΓΟΝΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΡΥΠΟΓΟΝΟΥ..

Η οικονομική κρίση στις μέρες μας που όλους μας τρομάζει, θα είναι αμείλικτη μα και τραγική. Αρκεί να εννοήσουμε να την κατανοήσουμε και να την αποδεχτούμε σαν μια ακόμα παγκόσμια κρίση των οικονομικά ισχυρών. Που για μια ακόμα φορά η υπερσυγκέντρωση κεφαλαίων σε λίγους και η μεταφορά τους στον χρηματιστηριακό τζόγο, μέσα από το διεθνή χρηματοπιστωτικό σύστημα βλέπουμε να καταρρέει.

Αυτή την φορά, τα αδιέξοδα για ανάκαμψη των οικονομιών θα είναι ακόμα πιο δύσκολη. Και οι επιδράσεις αυτού του είδους οικονομίας, σε όλο ο φάσμα της ανθρωπότητας ακόμα πιο καταστροφική.

Όλα αυτά όμως σε συνδυασμό με δύο ειδήσεις που τρομάζουν ακόμα περισσότερο και από την κρίση τους, περιπλέκει ακόμα χειρότερα τα πράγματα..

Από την μια ο Ο. Τσαβες γυρνάει από την Μόσχα στην Βενεζουέλα, έχοντας υπογράψει συμφωνία για την εγκατάσταση εργοστάσιου πυρηνικής ενέργειας στην χώρα του, από την άλλη η Ινδία και οι ΗΠΑ υπογράφουν συμφωνία με την οποία οι ΗΠΑ θα παρέχουν πυρηνική τεχνολογία στην Ινδία. Το ζήτημα της πυρηνικής ενέργειας φαίνεται να αποτελεί μια από τις βασικές επιλογές ανάπτυξης του κεφαλαίου για το επόμενο διάστημα. Επιλογή με τεράστιο κότσος για την ανθρωπότητα.

Κραχ και στα οικοσυστήματα

Η καταστροφή των δασών σε παγκόσμιο επίπεδο προκαλεί μεγαλύτερη ζημιά στη διεθνή οικονομία από ό,τι η σημερινή κρίση στις χρηματαγορές, εκτιμούν οικονομολόγοι σε έκθεσή τους για λογαριασμό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Οι συντάκτες της έκθεσης υπολόγισαν την αξία των υπηρεσιών που προσφέρουν στον άνθρωπο τα δάση, από την παραγωγή τροφής και την κατακράτηση πόσιμου νερού μέχρι την απορρόφηση διοξειδίου του άνθρακα από την ατμόσφαιρα.

«Ενώ η Γουόλ Στριτ έχει χάσει μέχρι σήμερα 1 με 1,5 τρισεκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με διάφορες εκτιμήσεις, η πραγματικότητα είναι ότι με τους σημερινούς ρυθμούς χάνουμε φυσικά κεφάλαια τουλάχιστον 2 με 5 τρισ. δολαρίων κάθε χρόνο» δήλωσε στο BBC ο οικονομολόγος της Deutsche Bank Πάβαν Σούκντεβ, επικεφαλής της μελέτης.

Η έκθεσή του παραλληλίζεται με την Έκθεση Στερν για το κόστος της κλιματικής αλλαγής, η οποία έδειξε ότι το κόστος των διεθνών μέτρων είναι μικρότερο από τις ζημιές που θα υπάρξουν αν το φαινόμενο αφεθεί ανεξέλεγκτο.

Η έκθεση του Σούκντεβ, Οικονομία των Οικοσυστημάτων και της Βιοπικοιλότητας, τονίζει μάλιστα ότι οι επιπτώσεις της αποψίλωσης θα είναι εντονότερες στις φτωχές κοινότητες που εξαρτώνται από τα δάση ως πηγές τροφίμων.

Από τις οικονομικές ζημίες στις οποίες αναφέρεται, η μεγαλύτερη αντιστοιχεί στη μείωση της απορρόφησης αερίων του θερμοκηπίου από τα δάση.

Η έκθεση παρουσιάστηκε στο συνέδριο της Διεθνούς Ένωσης Προστασίας της Φύσης (IUCN) στη Βαρκελώνη.

Προσπαθώντας να μην επαναχρησιμοποιήσω τις λέξεις και τα λόγια των κάθε λογής «εξουσιαστών», (αντί και αμφί).

Σαφώς και η πυρηνική ενέργεια θα επανέλθει και πάλι στο προσκήνιο πιο δυναμικά. Τόσο για την επιβολή εξουσίας σε έναν νέου τύπου διεθνή μιλιταριστικό ανταγωνισμό για την ανακατανομή τις παγκόσμιας εξουσίας, αλλά και στην χρήση της ως ενέργεια που θα παράγεται και θα ελέγχετε από τα μονοπώλια. .

Αλλά και η συνέχιση του ανεξέλεγκτου βιασμού της φύσης προς όφελος του κέρδους και της συσσώρευσης κεφαλαίων, για ανάκαμψη στης κρίσης τους, μας οδηγεί σε πολύ επικίνδυνους δρόμους. Συνεχίζοντας την καταστροφή του φυσικού πλούτου ενός πλανήτη που μέχρι πρότινος μας πρόσφερε απλόχερα την επιβίωση μας σαν είδος του.

Ας ξανασκεφτούμε λοιπόν σοβαρά την οικονομική κρίση αυτή.

θα προσπαθήσουν να μεθοδεύσουν το ξεπέρασμά της αδιαφορώντας για το μέγεθος της καταστροφής που θα προκαλέσουν.

Επιστρέφοντας στα παλιά, σε μεθόδους κρατικού μονοπωλιακού μοντέλου του συστήματος για να ανακάμψουν και όταν αυτό πάρει τον δρόμο του:

Μια ενεργειακή κρίση θα αρχίσει να παρουσιάζεται στην συνέχεια. Αυτή θα συνοδευτεί με μια διατροφική κρίση. Η έλλειψη τροφίμων κύριος ρύζι και σιτηρά που εκτρέφουν σαν βασικό προϊόν διατροφής τα δύο τρίτα του πλανήτη , θα τους οδηγήσει στην μεθόδευση έλεγχου των τροφών και του νερού..

Αξιοποιώντας κάθε δυνατότητα μεταστροφής της παραγωγής ενέργειας σε άλλες μορφές και κυρίως με πυρηνική ενέργεια προβλέπουν να οδηγηθούν στον έλεγχο της .

Κρατικά μονοπώλια και πολυεθνικές θα βιώσουν το δικό τους ανταγωνισμό για το κέρδος και την εξουσία, για το ποιος θα ελέγξει τόσο την παραγωγή ενέργειας αλλά και την διαχείριση ενός αγαθού που μέρα με την μέρα θα γίνεται όλο και πιο πολύτιμο, το νερό.

Ανομολόγητα.

Είμαστε σε θέση να απεμπλακούμε από το παιχνίδι τους ;

Είμαστε σε θέση να αντιμετωπίσουμε οργανωμένα και μόνοι μας αυτό το μέγεθος των προβλημάτων, από μια εξουσία ελέγχου των πάντων, παγκοσμίου επιπέδου, ανεξάρτητα από τις αναθέσεις τους :

Τι μπορούμε να κάνουμε ; και από πού πρέπει να αρχίσουμε;

Ας το σκεφτούμε.

. Ξεκινώντας από μικρές ομάδες ( κοινότητες) θα έλεγε κανείς.

Ας το δούμε σαν ένα πείραμα.

Η εναλλακτικές μορφές ενέργειας σε μικρές μονάδες.

Η παραγωγή και η διακίνηση διατροφικών προϊόντων και εμπορευμάτων μεταξύ κοινοτήτων.

Και τέλος το δίκαιο εμπόριο σε συνδυασμό με την αποφυγή και απόρριψη της βιωματικής μας υπερκατανάλωσης, είναι οι τρεις ελάχιστες βασικές εναλλακτικές προϋποθέσεις για την ανθρωπότητα..

Είναι εκείνες που αν δεν συνειδητοποιήσουμε έγκαιρα θα εξακολουθήσουμε να είμαστε θεατές της υποχρεωτικής μας εκμετάλλευσης και εξαθλίωσης..

Ας αρχίσουμε με τα πιο απλά.

Καταναλώνουμε όσο το δυνατόν λιγότερη ενέργεια. Ξεκινώντας ακόμα και από τις μικρές πολύ μικρές εναλλακτικές μας να παράγουμε έστω και μόνοι μας μέρος της ενέργειας που έχουμε ανάγκη.

(Δείτε εδώ :.

Ένας νέος μαθητής πώς με λιγότερο από 500 ευρώ λύνει το πρόβλημα ενέργειας φωτισμού του δωματίου του.)

http://provlimatismoibyjimank.blogspot.com/

Παράγουμε και καταναλώνουμε μόνο προϊόντα που παράγει ο τόπος μας. Και αγοράζουμε ή ανταλλάσουμε αυτά που προέρχονται από την ντόπιά αγορά τις κοινότητάς μας. Δεν θα πάθουμε τίποτα αν ακολουθήσουμε την διατροφική αξία και συνήθεια των προγόνων μας και απεμπλακούμε από την συνήθεια της επιβαλλόμενης υπερκατανάλωσης.

Και το πιο σημαντικό.

Οι όποιες μας λαϊκές οικονομίες θα πρέπει τώρα να αποσυρθούν από τις τράπεζές τους. Δεν έχει πια κανένα νόημα να περιμένουμε να κερδίσουμε από την αγοραπωλησία πλαστού χρήματος . Αντίθετα οι δικές μας μικρές λαϊκές καταθέσεις είναι εκείνες που τους δίνουν το προνόμιο για πολιτικοοικονομικά παιχνίδια που κερδίζουν μόνο αυτοί, τoσο στο παρελθόν αλλά και στο μέλλον

Ας τα ξανασκεφτούμε όλα αυτά .

Και ας αρχίσουμε να συνεννοούμαστε μεταξύ μας δημιουργώντας ομάδες που μπορεί να γίνουν μελλοντικές κοινότητες αυτοδιάθεσης και αυτοδιαχείρισης .

Αν και αυτό μπορεί να ακούγετε σαν μια ακόμα ουτοπική ονείρωξη, δεν έχετε παρά να επισκεφτείτε την συγκειμένη πύλη στον ιστοχώρο για να αντιλήφθητε ότι αυτά κάλλιστα μπορεί να συμβούν ακόμα και σήμερα. Στην παγκόσμια κρίση της ρυπογόνου οικονομίας . http://omadeon.wordpress.com/2008/10/11/community_autonomy/

EL CHE VIVE

Βουνά της Κολομβίας 9 Οκτώβρη του 1967.
Πράκτορες της CIA απομονώνουν συλλαμβάνουν και δολοφονούν ένα φλογερό ανιδιοτελή επαναστάτη.41 χρόνια μετά στο πρόσωπό του εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι σ’ όλο τον κόσμο αναγνωρίζουν τον

Comandante Che Cuevara

.
Ο Τσε Γκεβάρα σήμερα μπορεί να είναι «σακάκι για να το φορέσει ο καθένας». Ένα ακόμα εμπορικό προϊόν, (μπλουζάκια, δίσκοι, αναπήρες, τσαντάκια ακόμα και εσώρουχα.) θα δούμε πάλι αυτές τις μέρες τα κροκοδείλια αφιερώματα στα ΜΜΕ που χρόνια τώρα μας πουλάνε έναν che ξεδοντιασμένο κι αιθεροβάμονα, έναν che φιμωμένο και αβλαβή.

Ένα ακόμα σύμβολο για κατανάλωση.

Αλλά και η χρήση του από μερίδες της Αριστεράς, φαντάζει ως «ντεκόρ» στα παχιά λόγια περί «εξέγερσης» και «κοινωνικών πολέμων» επιχειρώντας με αυτό τον τρόπο την κατάκτηση εξουσίας με τον ίδιο τρόπο που επιχειρούν κι εξουσιαστές δυνάστες του πλανήτη.

Μιας Αριστεράς που αλληθωρίζει και σφυρίζει αδιάφορη για τα διδάγματα από τη ζωή και το έργο του.

Αν μελετήσουμε την προσφορά του στην ιστορική συγκυρία στην οποία έδρασε ανιδιοτελώς , τότε και μόνο τότε η εμπειρία της δεκαετίας του '60 μπορεί να γίνει γνώση ένα ακόμα χρήσιμο εργαλείο για τους αγώνες του σήμερα και του αύριο.

Γιατί είναι απαραίτητο αυτό ;

Απαραίτητο μόνο αν κάποιος θέλει να μιλήσει ουσιαστικά για τον che, να βγάλει τα αναγκαία συμπεράσματα από αυτή τη δεκαετία των ανολοκλήρωτων επαναστατικών θυελλών και ώριμα να ατενίσει το μέλλον που του ανήκει.

ΟΛΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ

Comandante Che Cuevara

http://marxists.architexturez.net/ellinika/archive/guevara/1960/07/28.htm

http://marxists.architexturez.net/ellinika/archive/guevara/1965/10/03.htm

http://marxists.architexturez.net/ellinika/archive/guevara/1967/05/x01.htm

http://marxists.architexturez.net/ellinika/archive/guevara/1960/03/20.htm

http://marxists.architexturez.net/ellinika/archive/guevara/1960/10/08.htm

tvxs.gr

20 του Σεπτέμβρη του 1957

Δώσανε στον άνθρωπό να πιει νερό.

Μια σταγόνα ήρθε να σταθεί κάτω από τα χείλη του.

Ήταν η στιγμή που τα μάτια του άνοιξαν.

Στην αρχή όλα θολά και ξέμακρα . Μέσα από την καταχνιά προσπαθούσε να δει το βάθος.

Ήθελε να σηκωθεί πια. Να πεζέψει και πάλι τ, άλογο του και να χαθεί στο απέραντο δάσος.

Ο χειμώνας στην πιο άγρια στιγμή του.

Το κρύο πολύ, μα και την θέληση του να φτάσει ως εκεί, δεν την πάγωνε η χειμωνιά.

Ο προορισμός.

Η μόνη ζεστή φωλιά μέσα του, αυτό που χρόνια ποθούσε.

Να φτάσει ως εκεί.

Μετά από τόσα χρόνια , δεν τον έμελλε τι θα βρει, πόσα και πόσα θα έχουν αλλάξει, θα έχουν χαθεί.

Το μόνο που ήθελε ήταν να φτάσει ως εκεί.

Το είχε μηνύσει . θα ΄ναι παραμονή Χριστουγέννων της χρόνιας που τρέχει σαν θα φτάσω. Μετά από τόσα χρόνια......

Σήκωσε αργά το χέρι του . Με το δάχτυλο του σκόρπισε την σταγόνα στο πιγούνι του, και πριν τα γκέμια του αλόγου του τραβήξει, η δροσιά μιας μικρής σταγόνας που ήθελε να χαθεί στο κρύο πρόσωπα του, δεν χάθηκε.

Κάλεσε και άλλες σταγόνες συντροφιά της.

Η βροχή αργή και σιγανή τώρα κεντούσε το πρόσωπο του , λες και ήθελε να ζωγραφίσει την αγωνία που σκλάβωνε την μορφή του.

Είχε πια καβαλήσει στ, άλογο του .

Με το ένα χέρι ψιλά να αποχαιρετά και με το άλλο να τραβά δυνατά τα γκέμια .

Βροχή τώρα πια, μαστιγώνει το κορμί του και ο ξερός αέρας παγώνει στο πρόσωπο του, την αγωνία του πηγεμού.

Τώρα πια η κάθε σταγόνα πονούσε σαν έσκαγε επάνω του.

Μα πιο πολύ πονούσε η αγωνία .

Το ποτάμι σε λίγο θα φουσκώσει . Πρέπει να περάσει πριν είναι αργά.

Να αποκάμει δεν πρόφταινε . Πλησίαζε τα χέρια του όσο πιο κοντά μπορούσε στα ρουθούνια του αλόγου που ξεφυσούσαν ζεστό αέρα από τα σωθικά του.

Μα και το ποτάμι να περνούσε η νύχτα θα τον έχει πια προφτάσει.

Οι λύκοι αρχίζουν το τραγούδι τους και τα νυχτοπούλια πετάγονται μπροστά του σαν αόρατες αστραπές.

Τώρα τα κλαδιά από τα δένδρα μαστιγώνουν ότι βρουν από το κορμί του, στην κατασκότεινη νύχτα.

Μα πρέπει να αντέξει ως την αυγή.

Κι όσο ξυπνούν μέσα του τα αιώνια θέλω του, τόσο δαιμόνια γίνονται, που κρατούν την νύχτα γερά μην την πάρει το φως της μέρας και χαθεί.

Τώρα πια δεν κρυώνει, δεν πονά, δεν σκιάζεται, ούτε και νιώθει πια αν θα φτάσει ή δεν θα φτάσει. Όλη του η σκέψη έχει πια κατακάτσει σε δυο μάτια που κάποτε είχε αφήσει να τον αποχαιρετούν υγρά και πονεμένα.

Έπρεπε να αντέξει ως της αυγή.

Όλα πέρασαν από μπροστά μας σαν μια στιγμή .

Η αγωνία και ο πόνος μιας ζωής σε μια στιγμή. Μπόρεσε και χώρεσε.

Τώρα ο ήλιος έχε πια ανέβει ψιλά για τα καλά, χορεύει τις ακτίνες του μες τα σύννεφα και παίζει το δικό του κρυφτό με την ζωή.

Τα χρώματα στη γη, διαρκώς να αλλάζουν από τα παιχνίδια του ήλιου με τα σύννεφα.

Καλό ας είναι , να ξεχάσουμε αυτήν την ιστορία και να χαθούμε κι εμείς στα χρώματα της φύσης .

Μιας και κανένας δεν έμαθε ποτέ, κανένας δεν ξέρει να μας πει, αν μετά από τόσα χρόνια έφτασε ποτέ αυτός ο άνθρωπός στον προορισμό του.

Το μόνο που μάθαμε ήταν ότι εκείνη την νύχτα στο καλύβι της προσμονής του, κάπνιζε η καμινάδα.

Αλλά ας μην μιλάμε άλλο γι’ αυτό.

Μια ακόμα ιστορία δίχως τέλος.

Γιατί κανένας προορισμός δεν έχει τέλος.

Όταν στην ζωή σου μαθαίνεις να προχωράς.

ΤΙ ΘΑ ΣΥΝΕΒΑΙΝΕ ΑΝ

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΓΙΝΟΤΑΝ

ΚΑΤΑ ΕΞΙ ΒΑΘΜΟΥΣ ΘΕΡΜΟΤΕΡΟΣ;

Ολόκληρες εκτάσεις γίνονται μη κατοικήσιμες. Πληθυσμοί αποδεκατίζονται. Σε κάποια μέρη του κόσμου, η γη στεγνώνει και ραγίζει. Άλλες περιοχές πλήττονται από πρωτοφανείς θεομηνίες. Καλώς ήλθατε σε έναν κόσμο έξι βαθμούς θερμότερο από το σημερινό. Καλώς ήλθατε στο μέλλον.

Οι «Έξι βαθμοί» δείχνουν έναν δρόμο προς τη διαμόρφωση ενός καινούριου κόσμου πριν να είναι αργά. Πρόκειται για ένα βιβλίο που πρέπει να διαβαστεί από όλους.

Στο εκρηκτικό αυτό βιβλίο, ο Μάρκ Λίνας εξετάζει τις προβλέψεις των επιστημόνων σύμφωνα με τις οποίες ως το τέλος του αιώνα η παγκόσμια θερμοκρασία θα αυξηθεί από έναν έως έξι βαθμούς - με καταστροφικά αποτελέσματα για τον πλανήτη. Μας ξεναγεί στα έξι στάδια της πλανητικής θέρμανσης, ένα βαθμό ανά κεφάλαιο. Το συμπέρασμα είναι ξεκάθαρο: πρέπει να δράσουμε τώρα, αλλιώς κινδυνεύουμε να χαθούμε.

ΚΑΙ ΕΔΩ:

O Μάρκ Λίνας είναι ακτιβιστής, δημοσιογράφος και συγγραφέας. Γεννήθηκε το 1973 στα νησιά Φίτζι και μεγάλωσε στο Περού, την Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Σπούδασε ιστορία και πολιτικές επιστήμες στο πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Ως το 2000 ήταν αρχισυντάκτης της ιστοσελίδας OneWorld.net. Εμφανίζεται συχνά στα Μ.Μ.Ε. ως σχολιαστής σε περιβαλλοντικά ζητήματα και είναι συγγραφέας των βιβλίων High Tide: News from a Warming World και Collins Gem Carbon Calculator. Το 2006 το περιοδικό National Geographic τον ανακήρυξε «Νέο Εξερευνητή». Ζει στην Οξφόρδη.

Μπορείτε να συμμετάσχετε στη συζήτηση περί πλανητικής θέρμανσης στο www.marklynas.org

ΤΙ ΑΡΑΓΕ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΕΔΩ ?

Τι πραγματικά συμβαίνει στη Χερσόνησο τα Μάλια και τον Πλατανιά της Κρήτης ?
Μια παράξενη ιστορία και μόνον ?
"ιδίοις όμασι" μπορεί κανείς να βγάλει συμπεράσματα.
Αλλά και να το δεις αυτό, εξαρτάτε (και τι έχεις πιει).
Οι κατ' εξοχήν περιοχές βιομηχανικού τουρισμού του νησιού

Εδώ δεν σκεπτόμαστε φυσικές ομορφιές, γραφικό κρητικό τρόπο ζωής.

Εδώ ο άρχοντας είναι το τουριστικό μάνατζμεντ, η εισροή συναλλάγματος και μια επιτυχημένη συνεργασία με τα μεγάλα ταξιδιωτικά γραφεία του εξωτερικού.
Μια αγορά που δυστυχώς δεν καθορίζει, αλλά καθορίζεται από τις εκάστοτε εξελίξεις και τα οικονομικά αποτελέσματα στο τέλος της σεζόν.
Μετά από χρόνια δόξας και ευημερίας μια νότα απογοήτευσης πλανιέται στην ατμόσφαιρα.

Για τους αλλοδαπούς σεξιστές επισκέπτες και τις διψασμένες για σπέρμα τουρίστριες αυτή η γειτονιά του κόσμου, που απλώνεται από Γούβες μέχρι Μάλλια, είναι ο ιερός χώρος εκτόνωσης και παροξυσμού που θα τους κάνει να επιστρέψουν ευτυχισμένοι - και μεθυσμένοι - στην χώρα τους χωρίς να έχουν πάρει χαμπάρι τον φυσικό και τον πολιτιστικό πλούτο μιας χώρας που την επισκέφτηκαν.

.Αλλά και για πολλούς ημεδαπούς εδώ είναι ο χώρος της εικοσιτετράωρης κραιπάλης. Είναι το δικό μας Λας Βέγκας όπου τα νέον δεν σβήνουν ποτέ.

Η Κρητική λεβεντιά εδώ έχει μετατραπεί σε Κρητική νεομαγκιά ,

\Να τους ποτίσεις , να τους μεθύσεις, να τους γαμήσεις και να τους τα πάρεις.

Ευχής έργον θα ήταν για κάθε Κρητικό να άνοιγε κανένα μπαράκι ή καμία μοναδούλα, παρά την κρίση.

Αυτός ο Τουρισμός τι μας δίνει και τι μας αφήνει ?

Τελικά αυτή την όψη της Κρήτης την αγαπάμε ή την μισούμε;

ΕΤΣΙ…

Για να μην ξεχνιόμαστε.